Harry Visser

Kiko.

2011-11-30T04:15:00.000-08:00

Het is al weer anderhalve week geleden. Op een zaterdagavond werd kiko plotseling niet goed. Na een wandeling in het bos kreeg ze haar eten en ze at maar de helft op en ging op haar kleed liggen in de kamer en was erg onrustig. Het lukte haar niet meer goed op te staan en haar ogen bewogen zich onrustig. Het greep mij direct naar het hart… dit is het einde. Ik bleef er naar mijn gevoel nogal nuchter onder en besefte dat het nu binnenkort afgelopen zou zijn. Ze was 13 ½ jaar en heeft een goed leven bij ons gehad. Het laatste jaar liep ze wat moeizaam, maar zo’n oude hond had ook haar charme, haar tempo lag laag en onze wandelingen waren op haar aangepast. Ik ben altijd trots op mijn , op onze hond geweest en samen hebben we heel wat wandelkilometers op de teller en hebben het één en ander beleefd. Nu ik dit schrijf staat er een foto van Kiko op mijn tafel en branden de tranen nog steeds in mijn ogen bij het gemis van mijn trouwe vriendin.

Maandagochtend 14 november hebben we dierenarts laten komen met het verzoek de spullen mee te nemen om de hond in te laten slapen. Twee van mijn dochters, mijn vrouw en ik zaten om haar heen toen ze haar prikken kreeg. Uit onze ogen rolde de tranen, maar ook bij Kiko rolde op dat moment een dikke glanzende traan uit haar oog, alsof ze daarmee zei dat het afscheid van ons ook haar verdriet deed. Langzaam ebde het leven uit haar en de dierenarts stelde haar overlijden vast.

Later op de dag hebben we haar begraven in de bostuin van ons vroegere huis. De vrienden die daar nog wonen hebben we gevraagd haar daar te mogen begraven, want op haar penning aan haar halsband stond nog altijd dat oude adres. De plek waar zij ook zeven jaar gewoond heeft en waar haar naam heeft geklonken. Daar ligt ze nu begraven met een natuursteen met haar naam erop om de plek te markeren. Kiko ik mis je….

Voorbode van de herfst…

2011-08-24T11:39:00.000-07:00

Kabouter Spillebeen heeft weer een bouwvergunning. Als een projectontwikkelaar paalt hij weer kleine stukjes bos af en daar verschijnen groepjes paddenstoelen. Zijn favoriet zag ik verleden week al; de vliegenzwam. Toen ik vanmorgen met de hond een stukje aan het hardlopen was, zag ik hier en daar weer verschillende paddenstoelen. Het ruikt ook een beetje naar paddenstoel, vooral na al dat vocht. De stinkzwam, en verderop stond in de buurt van een spar een sponszwam en op een stronk groeide de kleine oranje koraalzwammetjes al weer. Het geeft een sprookjesachtige sfeer als je een aantal paddenstoelen in het bos vindt. Het is nog niet de tijd voor de paddenstoelen, maar alles lijkt zich wat te vervroegen, zo bloeit de hei ook eerder dan voorgaande jaren en is helaas ook weer eerder uitgebloeid. Hier en daar zie je het bruin van de uitgebloeide bloemetjes ertussen. Het is een kwestie van opletten en genieten op het moment dat het gebeurt. Zo ook de paddenstoelen. Ondergronds is Spillebeen al druk in de weer en als die mycelium draden bij elkaar komen en zich aan de oppervlakte een vruchtlichaam vormt, kijkt hij tevreden naar het resultaat. De verscheidenheid is groot en het verwondert me als ik de porseleinzwam op het hout van een beuk vind, dat het zich door het hout heeft gewurmd en glanzend wit aan de tak naar buiten komt. Kracht en teerheid in één. Immers tussen duim en wijsvinger breek je met gemak de paddenstoel van de tak.
De herfst is weer in aantocht…

Eitje.

2011-08-21T06:25:00.000-07:00

Tientallen zwaluwen scheren laag over de hei en ik sta stil om ze te bekijken. Jonge en oude vogels vliegen door elkaar, niet dat dat te zien is aan de vliegstijl, want de jongen vliegen net zo sierlijk en snel als de oudervogel. De jongen hebben nog niet die lange puntige staarten, maar vliegen met een kortere staart ertussen. Ze komen laag over de grond aanvliegen en zwenken vlak voor je af, ik denk niet dat ik er ooit genoeg van krijg daar naar te kijken. Toen ik naar de jongere vogels keek besefte ik opeens dat ze een week of acht geleden nog in een ei zaten en dat maakte ik dat mijn bewondering voor deze vogels nog groter werd. Vanaf eigeel in een eierschaaltje, tot deze vliegkunstenaars in een betrekkelijk korte tijd, ik ben toch niet de enige die daar stil van word…

Nog een maandje en ze maken zich weer op en vertrekken weer naar het verre zuiden. De oudervogels gaan eerst en pas daarna vertrekken de jongen die deze zomer geboren zijn. Dan vliegen ze op eigen gelegenheid naar hun overwinteringsgebied, en goed beschouwt zat dat dus ook al in hun kleine eierschaaltje ingepakt. Ze kunnen dat omdat ze het van huis uit hebben meegekregen. Mijn mond valt nog verder open van bewondering als ik me dit erbij bedenk. Nou maar hopen dat ze de reis goed maken en volgend jaar weer hier terug komen. Maar als ik dit zo zie hier op de hei, moet dat toch een eitje voor ze zijn… dat lukt ze vast wel.

’t Is bij de konijnen af…

2011-08-15T12:36:00.000-07:00

Op een zondagavond waren we aan de wandel en kwam een vriendin tegen, die verder met ons opliep. Op een pad stonden een heleboel springbalsemien en ik legde haar uit waar deze plant zijn naam aan te danken heeft door een zaaddoos iets in te drukken en daar schoten de zaden eruit alle kanten op. Het ging die plant voorspoedig op die plek en het paadje werd omzoomd door deze prachtige plant, maar omdat er zoveel stonden werd de plant al gauw als een onkruid benoemd.
Van onze apparaten verlangen we juist dat ze multifunctioneel zijn , dat begon al met een stofzuiger die ‘klopt en hij veegt en hij zuigt ‘, maar dat komt al weer uit een heel oud stoffig reclamespotje van uit de vorige eeuw. Maar als iets in de natuur het goed doet , zoals de konijnen bij ons op de hei, dan wordt er geroepen dat het ervan stikt. Nu is onze hei ‘gezegend ‘ met cultureel erfgoed. Een paar duizend jaar geleden hebben klokbekers hun doden op die plek in urnen begraven. Een informatiebordje geeft de plek aan waar de scherven nog in de grond liggen. Een paar intacte urnen liggen veilig in een vitrine in het gemeentehuis. Nu heeft de cultuurhistorische vereniging bedongen dat de konijnen daar weg moeten, stel dat een konijn daar begint te knabbelen aan een potscherf. Even bellen met de gemeenteopzichter. Ja, het schijnt wettelijk te zijn dat die scherven bescherming behoeven en dat er maatregelen tegen genomen moeten worden bij bedreiging. Regelmatig wordt op die plek een oude klokbeker waargenomen die bloemen bij het graf van hun voorouders komt leggen… die konijnen moeten weg, ook al rijden daar jonge gezinnen die stoppen en de kinders wijzen op de konijnen. Nog nooit heb ik een ouder zijn kind horen uitleggen en opgewonden raken over de potscherven die daar in de grond liggen. Uw en mijn graf word na 30 jaar geruimd, maar een duizend jaar oud graf krijgt een status…of zou er misschien iets anders achter zitten ? Gaat het te goed met de konijnen dat er een smoes wordt verzonnen om wat te wieden. ’t Is toch bij de konijnen af dat die halfvergane potscherven verkozen worden boven levende plezier gevende konijnen…

Lekker klagen…

2011-08-08T00:57:00.000-07:00

Het is me het zomertje wel, hebben we in het voorjaar een mooi tuinsetje gekocht om lekker in de tuin te zitten. Met twee verstelbare stoelen om de zon ons te laten bruinen, heeft tot nu toe de regen er het vaakst opgezeten met zijn dikke druppels. Was het droog geworden waren de stoelen nog te nat om op te zitten, en zo pratende lijkt het of het alleen kommer is en kwellen onze gedachten ons, dat we in een kikkerlandje wonen en vragen ons af waar we dit aan verdiend hebben.
Toch schijnt het wel mee te vallen, statistisch valt er niet zo veel als wij geloven dat er valt, maar onze behoefte om te klagen kunnen we er wel lekker in kwijt. Nu ik dit schrijf ligt de hond aan mijn voeten en kijkt telkens naar me op met de vragende blik wanneer we nu gaan… even wachten tot het droog wordt. Iets wat zij helemaal niet interessant vind, ze wil rennen en stokken zoeken.
Dan had je ons gisteren moeten zien op de hei, heerlijk in de zon, de hei kleurt steeds paarser en een flinke club boerenzwaluwen , die laag scherend om ons heen vlogen. Snelheid en schoonheid in één vogeltje gecombineerd. Het verrukt het oog en boeit het verstand, las ik eens, en het observeren van deze pracht heeft dat effect zeker op mij. Toen hoorde je me niet klagen….

’t Word weer stil…

2011-07-31T08:31:00.000-07:00

Hier en daar laat de merel zich nog voorzichtig horen, maar de zanglijster die tot verleden week trouw zijn ochtendzang liet horen bij het bankje in het bos, is daar ook mee gestaakt. Ruim een half jaar moeten we het doen met de roodborst, de winterkoning en de heggemus, die wel het gehele jaar hun zang laten horen . De gierzwaluwen zijn ook bezig te vertrekken en zo wordt het ook weer stiller in het luchtruim, waar deze luchtacrobaten met gierende snelheid doorheen zoefden. Gelukkig blijft de boerenzwaluw nog wel een poosje langer. Maar een weemoedig gevoel geeft het wel. Ieder jaargetijde heeft zijn bekoringen, maar mijn favoriet is toch wel de lente, omdat dan het leven in zijn volheid wordt gevierd, waar de vogels toch wel het duidelijkst door hun zang aanwezig zijn.
De hei staat op bloeien en ik verwacht dit jaar een mooie heide bloei. Straks ligt er naast ons huis weer een grote paarse vlakte… ook mooi. Het ree begint met zijn bronst en is dan minder schuw en daardoor goed te bekijken. Mijn zoon gaat erop uit dit gebeuren vast te leggen en we krijgen dan via de mail een paar van zijn resultaten te zien. Ach, het wordt misschien wat stiller wat vogelzang betreft, maar er valt ook nu weer het één en ander te beleven.

Lisa

2011-07-01T08:43:00.000-07:00

Het is vandaag haar verjaardag, ze is één jaar, mijn bordercollie en vanaf eind augustus, verleden jaar is het mijn hond. Pardon, …onze hond, want ze is natuurlijk een familielid geworden op het moment dat wij haar adopteerde. Het is heel bijzonder een relatie met een dier op te bouwen en toen Lisa bij ons kwam dacht ik, door mijn ervaring met onze oude bordercollie, dat het een kat in ’t bakkie was wat opvoeding betreft. Maar Lisa verraste mij door een heel eigen karakter te hebben en dat ik mijn idee toch wat moest bij stellen. Ze is meer border dan mijn ander hond, die erg makkelijk in de opvoeding was, maar Lisa maakt het me niet zo makkelijk. Ik moet meer uit de kast halen, Nu is er bijna dagelijks een programma van “ The Dogwishperer “op TV en daar kan ik wel wat mee. Het is van belang met de hond om te gaan die bij een hond hoort en duidelijk te zijn. Dat is niet persé streng of hardhandig, maar werken met lichaamstaal en het is wonderlijk hoe goed ze dat verstaat.
Een border is een werker en bij gebrek aan schapen speel ik met haar door haar een frisbee uit de lucht te laten vangen, daar raakt ze steeds bedrevener in. Prachtig om te zien hoe ze zich concentreert op de frisbee. Vandaag is ze dan jarig… hieper de piep…

Zondags…rust

2011-05-29T07:06:00.000-07:00

Het licht begint s’morgens telkens iets eerder dan de volgende dag en ik heb dagelijks de wekker gezet op half zes. Dan heb ik ruim ander half uur voor ik weer naar het werk ga, maar vandaag is het anders, het is zondag, het is weekend. Maar toch is er de behoefte om er vroeg bij te zijn, want de zondag heeft boven de andere dagen in de week een extra, het is rustiger dan door de week. Ons bos wordt doorsneden door een verbindingsweg van Ermelo naar Putten en daar gaat door de week flink wat verkeer over heen. En zondagmorgen is er minder verkeer en zeker het zware verkeer heeft ook weekend. De laatste weken heb ik me een prettig ritueel aangemeten. In het bos ligt een klein weilandje en daar heeft Natuurmonumenten een de rand een mooi bankje geplaatst waar het weekblad Libelle ook en aandeel in heeft. Elke morgen ga ik met een potje thee naar dat bankje en schenk ik me daar zittende op dat bankje , mezelf een kopje thee in. Ik pluk van de vlierstruik een klein plukje bloesem en doop deze in de thee, die dan de geurige reuk en smaak van de struik in mijn kopje brengt. Zo begin ik de dag terwijl de zanglijster voor me zingt, de specht in de weer is en op een morgen werd ik bezocht door een vos die aan de overkant van het weilandje liep te scharrelen.
En nu op een zondagmorgen, met minder verkeerslawaai op de achtergrond dan door de week is het helemaal…rustig. Heerlijk om zo de eerste bladzijde van de dag om te slaan.

Viooltjes,…

2011-05-18T01:25:00.000-07:00

Al vroeg in het jaar krijgt het kweekbakje weer een plekje in mijn atelier. Ik zaai er violenzaad in en langzaam ontwikkeld op de vensterbank in het zuinige licht van de winter, de eerste plantjes.
Ze groeien langzaam maar het heeft ook de tijd, want ze kunnen pas in april de tuin in. De geboorte van die plantjes mee te maken en te koesteren is elke keer weer een verwondering, dat uit een ogenschijnlijk onbeduidend zaadje zo’n plant kan groeien . Elke keer als ik het zaad aan de grond toevertrouw kan ik het me haast niet voorstellen dat er levenskracht in die kleine zaadjes zit. Maar het zit er in en daaemee een metafoor, een klein idee of een sprankeltje inspiratie kan iets mooi in zich dragen, zaai het …en verwonder je over hoe het zich kan ontwikkelen tot een …
Nu staan ze in de pot in de tuin en bloeien ze volop. De naam alleen al… viooltje, dat brengt niet alleen kleur en vorm in de tuin, maar het klinkt ook als muziek.

De markt op…

2011-05-15T12:43:00.000-07:00

Verleden jaar was ik in Barneveld, een soort kunstmarkt, en ik besloot er de volgende keer ook van de partij te zijn. Vergis ik me toch , want afgelopen zaterdag was er een boerenmarkt en sta ik met een kraam met mijn schilderijen tussen de brocante en een wijnenkraam en Aloë Vera verkoper, die geen klant laat lopen. Mijn zoon staat naast me met een eigen kraam met zijn foto’s. Die beoogde kunstmarkt blijkt pas in september aan bod te zijn. Maar dan toch, het was een gezellige boel en er was publiek waaraan ik mijn schilderwerkjes kon tonen. Het voordeel was dat er niet veel concurrentie was op mijn gebied, maar de markt trok dan ook niet speciaal kunstminnende aan. Het was de eerste keer voor mij dat ik op deze manier naar buiten treed en in die zin een leuke oefening. Toch is er een dubbel gevoel, sta je daar in een marktkraam met een aantal van je ‘kindjes ‘ die je geschilderd hebt en nu liggen ze “te koop “ in een marktkraam. Maar er is ook een behoefte om het te tonen en het voor een eventuele liefhebber beschikbaar te stellen. Toen ik om half zes weer thuis de auto uitlaadde, droeg ik mijn hele collectie weer naar binnen, ze zijn weer thuis.

Witte bollen.

2011-04-13T05:17:00.000-07:00

De lente is nu echt goed op dreef. De graspieper en de fitis vullen de atmosfeer van de hei met hun riedels en de veldleeuwerik klimt al zingend het blauw in. De hei wordt opgesierd door een bosrand met een variatie aan boomsoorten en nu het lentegroen van de berk uit de knoppen puilt, wordt de nog grauwe hei omzoomd door die heldere groene kleur. Op de hei staan hier en daar krenten en als het zonlicht de bosrand en de krenten beschijnt, roept de hele omgeving, met de toevoeging van de vogelgeluiden van de hei, dat het leven weer klaar is om ten volle geleefd te worden.
De natuur heeft op het pallet van haar kleuren de mooiste kleuren misschien wel voor de lente gereserveerd .
De krent die als witte bollen op de hei staan, bloeien maar kortdurend en stel het daarom niet uit om ze te bewonderen, want zo mooi het is zo vergankelijk is het ook en over een paar dagen is de bloesem er weer uitgewaaid. Geniet ervan.

Lente.

2011-03-30T01:10:00.000-07:00

Soms ben ik bang dat het weg is. Nu de dagen weer lengen en de trekvogels terug keren, komt dat gevoel dat erbij hoort ook weer terug… lente-kriebels. Ik ben bang dat het gaat slijten omdat het elk jaar weer herhaald en dat ik het ‘gewoon ‘ ga vinden. Maar toen de padden weer mijn vijver gingen opzoeken, voelde ik de eerste kriebels weer. Kort daarop zag ik de eerste Roodborsttapuit op de hei weer. Een wandeling met de honden op de hei op een vroege zondagmorgen en ik meende het piepje van dit tapuitje te horen. De ronde ingekort om de kijker erbij te halen en op zoek te gaan naar dit vogeltje en ja hoor, daar zat hij weer. Welkom. Een paar dagen daarna hoorde ik de Tjiftjaf weer en ik haaste me naar Natuurkalender.nl om de waarneming door te geven. Het leuke daarvan is , dat als je de waarneming hebt doorgegeven je doorkrijgt de hoeveelste waarnemer je bent. Gisteren hoorde ik de eerste fitis weer en daarvan was ik de 30^e waarnemer. Ik had mijn antenne al op hem gericht en toen wij ( met mijn vrouw en de honden )op de hei wandelde hoorde ik opeens het fijne riedeltje van de fitis weer. Direct een sms naar mijn zoon gestuurd en het ook aan hem gemeld. Nu ben ik afgestemd op de eerste boerenzwaluw, de huiszwaluw, de bonte vliegenvanger, de koekoek, de nachtegaal, ...stuk voor stuk verwachtingen die mijn lentegevoel elk jaar weer opnieuw voeden.

Blijf in beweging…

2011-02-20T02:51:00.000-08:00

Mijn laatste schilderij is groot maar daarna staan de kwasten al vanaf begin december droog in de pot. Het lijkt of er geen goed idee opkomt dat me inspireert. En nu bijna eind februari, begin ik toch weer wat kriebels te krijgen, er staan twee panelen klaar die ik al bewerkt heb, maar daar blijft het tot nu toe bij. Inmiddels hangt het grote paneel met edelhert in de tuin en daar wordt ik dagelijks aan herinnerd dat er weer gewerkt moet worden. Van een schilder hoorde ik dat in het begin van zijn opleiding ze amper aan schilderen toekwamen, hij kreeg de eerste tijd opdracht om te tekenen te schetsen. Van de week haalde ik een schetsboek uit de kast waarin schetsen staan uit een periode dat ik daarin dagelijks schetste. Het is als bij sporten, je moet regelmatig oefen en trainen om je conditie op peil te houden en misschien is het niet anders dan met schilderen en schetsen… blijf in beweging. Ik heb weer een schetsboek klaarliggen en ga mijn conditie weer wat ophalen door te gaan schetsen.

Ik zie…

2011-01-22T01:05:00.000-08:00

Voor mijn werk rij ik langs de dijk richting Elburg. Voor dat stuk heb ik de verrekijker mee.
Als ik daar rond twaalf uur rij neem ik de vrijheid om af en toe te stoppen en naar de vogels te kijken. Het eenden rijk kent prachtige eendjes. Hoewel het merendeel kuifeendjes zijn zwemmen er wilde eenden, futen, tafeleenden tussen die grote groepen eenden. Allemaal juweeltjes om te bekijken. De brilduiker met zijn kopstoterige paargedrag is grappig om te zien, leuk is het ook als ik vertel dat ik nonnetjes heb zien zwemmen en voor iemand die niet veel van vogels afweet, krijg je wel eens een vragende blik. De pijlstaart is ook zo’n prachtig eendje en ik zag er vijf zwemmen, in de buurt van de sluis. Dat zwart/wit/grijs gekleurde eendje met een lange puntige staart is een lust voor het oog en ik wilde het schilderen. Ik had een opvliegende pijlstaart op het doek staan en in de kamer hangen, maar iets klopte er niet aan. Toen ik het zag wat het was, irriteerde het me en ik besloot het opnieuw te schilderen op een ander paneel. Ik zie, ik zie wat u misschien helemaal niet ziet…, maar als ze naast elkaar staan valt het u misschien ook op.

Als woorden de verf zijn…

2010-12-28T10:27:00.000-08:00

…kan het verhaal een kunstwerkje worden.
Zo hoorde ik van de week een kunstwerkje gevat in de volgende anekdote:

Een dominee van een kerk had een gemeentelid dat keer op keer commentaar op de preek van de dominee had. Op een dag ging de dominee voor en sprak op een begrafenis, de man liep op de dominee af na de dienst, en de dominee verwachtte weer commentaar te krijgen.
De man zei : "Dominee, zoals u vandaag preekte zou U altijd moeten preken." De dominee antwoorde : En U zou altijd moeten luisteren zoals U vandaag luisterde ."

Wat zou ik graag dit werkje signeren.

Winter

2010-12-19T01:58:00.000-08:00

Een week voor de kerst ligt er een dik pak sneeuw. Zondagmorgen en de verse sneeuw nodigt uit tot het maken van een wandeling. Honden mee en vooral de pup vindt het allemaal maar prachtig.
Ganzen vliegen in V formatie over en op een gegeven moment vliegen twee V’s zo dicht bij elkaar dat ze een grote W in de lucht vormen. Laatst stelde iemand de vraag of ik wist waarom de ene kant van de V langer was dan de andere. Het antwoord was: omdat daarin meer ganzen vliegen …

De hei en de bosrand zijn als betoverd door het wit van de sneeuw, ieder takje en twijgje draagt een streepje sneeuw en het vertrouwde beeld is opeens letterlijk en figuurlijk ondergesneeuwd.
Alsof iemand met een penseel sneeuw alles heeft bestreken. Hoe oogstrelend alles er ook uit ziet ben ik wel blij dat het zondag is, want deze pracht is een lust maar ook een last, zeker als je je op de weg moet begeven met de auto. Eergisteren stond er door de sneeuw meer dan 700 km file in ons land. En dan ben je niet zo blij. Morgen moet ik ook weer achter het stuur. Maar mooi blijft het.

Buiten is nog plek …

2010-12-01T01:25:00.000-08:00

De wandeling op de hei met de honden was koud. Guur trok de wind over het besneeuwde veld.
Een vrije dag vandaag en als ik straks thuis ben ga ik naar mijn atelier, gisteren heb ik op een groot paneel de achtergrond en de schets gemaakt. Daar ga ik zo mee verder. Eerst nog een lekker bakje koffie en dan pak ik de kwasten op. Als je een ‘gewoon ‘ huis hebt en de muren raken vol, ga je toch op zoek naar andere bestemmingen voor je schilderijen. Zo hangen er op verschillende plekken op mijn werk een aantal en in de zorgwinkel in het dorp logeert mijn ‘zeearend in de sneeuw’ een poosje.

Verleden jaar heb ik als experiment een schilderij voor buiten gemaakt. Op MDF heb ik een acryl schilderij gemaakt, het daarna gelakt en toen gekeken hoe het zich hield in weer en wind.
Het hield zich goed en nu hangen er drie in de tuin en nog een kunstig werkje van een ijsvogel.
Maar ja, ik heb ook een klein tuintje, maar wel een hoekhuis met een grote blinde muur aan de zijkant. En ja, daar krijgt het grote paneel waar ik nu mee bezig ben, een plekje. Moet ik het natuurlijk eerst nog tot een succes maken. Ik ga mij best doen.

Petje af…

2010-11-24T05:07:00.000-08:00

In de winkelstraat van ons dorp staat een pand al geruime tijd te huur. Toen ik erlangs liep viel het aparte stoepje op dat ervoor was aangelegd. Een mooi in patroon gelegd tegelpaadje en ik bekeek het goed om het thuis met potlood en papier er een schets van te maken. Eenmaal thuis lukte het me niet het patroon vanuit de herinnering, van wat ik daar zag te kopiëren. De volgende dag met de camera er naar toe en een paar foto’s genomen van dat mooie stoepje. Een print gemaakt en toen de tegel uitgeknipt, uitgemeten en vergroot.
Met de sjabloon die ik ervan maakte dacht ik aan de gang te kunnen gaan, maar na de tegel keer op keer te hebben nagemeten en na vijf keer een nieuwe sjabloon gemaakt te hebben, kreeg ik nog steeds niet het gewenste resultaat.

De andere dag weer met de camera erheen, ik had blijkbaar de foto schuin genomen, en nu dan de foto recht boven de stoep genomen en weer aan de slag. Uiteindelijk kreeg ik het passend en bracht het over op een paneel. Een geploeter om met een penseel rechte lijnen te schilderen en daarna de vlakken grijs/zwart/wit in te vullen. Kleuren tussen de lijntjes, ik ben er even zoet mee geweest. En dan te bedenken dat iemand dit stoepje zo verzonnen heeft en een kunstige stratenmaker deze stenen zo perfect heeft neergelegd. Petje Af.

Mus.

2010-11-13T02:16:00.000-08:00

De handgemaakte voertafel die afgelopen jaren in de tuin stond , is vervangen door een gekochte voertafel uit een tuincentrum. Vogels doen zich te goed aan de zaden de pinda’s en straks als het wat kouder wordt, de vetbollen. De turkse tortel, de merel, kool- en andere mezen, heggemus, roodborst, groenlingen, vinken en een vogeltje dat een warm plekje in mijn hart heeft, de huismus.
Een rondtrekkend groepje mussen doet zo nu en dan ook mijn voerplek aan en maken dan in de struiken het nodige gezellige kabaal die een groepje mussen zo eigen is.

Waarom heeft de mus dat extra plekje in mijn hart ? Ik denk dat het uit mijn jeugd komt. Het was dat ik met een vriendje in de tuin speelde en de buurman was aan het schieten met een windbuks.
Nieuwsgierig gingen we bij hem kijken en hij schoot een mus dood, we renden naar het dode vogeltje om het op te halen om het bij de buurman te brengen, maar tot mijn verbazing had hij helemaal geen aandacht voor dat nog warme dode musje. Hij begon alleen maar te pochen dat hij met gemak een pepermuntje van een paaltje kon schieten. In mijn kleine kinderhoofdje brak iets, ik stond daar met het dode vogeltje en hij had het over een pepermuntje… Als ik nu die oude buurman nog tegen kom, denk ik nog altijd met afschuw terug aan dat moment. Een andere buurman peurde de nesten van de mussen onder zijn dakpannen vandaan. Die rotbeesten maakte te veel kabaal en hij scheen er ook nog genoegen in te beleven om het te doen als ik in de buurt was. Hoe boos ik ook werd op de buurman hij lachte er alleen maar om. Een boerenzwaluw die elk jaar een nest had in zijn garage kreeg meer respect van hem. Hij zette zelfs de auto buiten zijn garage neer om de zwaluw de ruimte te geven, want zo zei hij met een ernstig gezicht :
“Als je een zwaluw verstoord, overkomt je ongeluk “ Een gunstig bijgeloof dat de zwaluw beschermde en ik zou willen dat er over de mussen bij hem ook zoiets te bedenken viel.

Nu de mussen op mijn voertafel neerstrijken, voel ik door deze geschiedenis extra warmte voor ze en ik gun ze het voer van harte, ondertussen haal ik een pepermuntje uit de trommel en steek het in mijn mond.

Gekleurde wolken,

2010-11-10T12:02:00.000-08:00

Nu de wintertijd weer is ingegaan is mijn rondje met de honden over de hei na het eten, verschoven voor het eten. Tussen half vijf en vijf nog even de hei op de benen strekken. Het was een regenachtige dag geweest, maar in de loop van de middag klaarde het wat op. Nu hangen er dikke wollige wolken en heeft de wind slierten wolken uiteen geblazen, met daarachter het blauw, het zo mooie hemels blauw van een warme zomerdag. Ganzen trekken zo nu en dan langs en zojuist kwam er en vlucht recht over me heen en daar nog één voor langs die wolk met verschillende tinten grijs.

Ze vliegen hoog maar hun gegak maakt me dat ik omhoog kijk en naar ze op zoek ga. Toch kijk ik in eerste instantie achter de vlucht omdat mijn oog naar de plek gaat waar het geluid vandaan komt.
Tussen de grijze dikke wolken vormen zich aan de horizon dunnen lange wolken die op een gegeven moment door de zon beschenen oranje oplichten. Tussen al dat grijs opeens zo’n heldere kleur als een afscheid van de zon die op deze wijze naar de aarde zwaait. Een paar tellen later is het weer voorbij en dat wat oranje was is nu weer grijs en het word schemerig. “Kom jongens, we gaan naar huis “ De boerenkool die ik opzette voor we van huis gingen zal zo onderhand wel gaar zijn.

Al doende …

2010-10-13T01:54:00.000-07:00

De inspiratie die mijn zoon aanlevert in de vorm van zijn foto’s is …inspirerend.
Voor de reeën bronst ging hij naar Hilversum en daar op de hei maakte hij de foto’s die mij weer voedsel gaven voor een nieuw schilderij. Een jonge reebok die in de dekking staat trok mijn aandacht en het paneel dat ik klaar had staan kreeg die bestemming: de jonge reebok. Een paneel van MDF 120x60 cm had ik al bewerkt met Gesso met verschillende kleuren en het oppervlak ruw geverfd.
Daar kwam de schets van de reebok op, maar al snel zat ik vast op de achtergrond. De foto gaf een sfeervol onscherpe achtergrond met hier en daar scherpere details. Ik begon de contouren van de struiken en planten aan te geven met kleur en vorm, maar kon het niet naar tevredenheid erop krijgen. Ik gebruikte kwasten, toen een spons, wreef het uit voegde andere kleuren toe, tot het ree in een grote kleurrijke wolk leek te staan. Dat is niet mijn bedoeling en ik gooide het roer om en pakte mijn kleine penseel en begon met zwart lijnen die blad en tak zou weergeven.
Wat ik niet van plan was gebeurde al doende toch, het werd een” glas in lood “ schilderij. Lijn voor lijn tekende de struiken en bracht detail aan de reebok. Dan is een paneel van deze grote een lange weg om dat in te vullen met zwarte lijnen, maar het effect is er naar. Ik ben er aardig tevreden over.

Een bijzondere tijd...

2010-10-02T01:39:00.000-07:00

In mijn atelier heb ik ook een laptop. Als ik een detail wil schilderen kan ik een foto van mijn onderwerp zoeken en inzomen op bijvoorbeeld een gebied rondom het oog om het zo beter te bekijken.
Een internet verbinding maakt dat ik vanuit mijn zolder de hele wereld kan over surfen. Als de kwasten in de pot geparkeerd staan, brengt het internet me op plekken waar ik anders niet zo snel zou komen. Verschillende schilders hebben een site en toen ik een paar weken geleden op een kunstmarkt was, heb ik menig visitekaartje meegenomen om thuis hun site op te zoeken. Het is niet alleen schilderen waar ik me bezig houdt, allerlei andere interesses zijn door het net opgewekt. Zo kwam ik op TED.com terecht, een platform waar sprekers over allerlei onderwerp hun zegje doen . Onderwerpen die me niet direct boeien, maar als ik naar een dergelijk spreker luister blijkt het heel interessant te zijn. Zo legt een dirigent uit hoe verschillende dirigenten hun orkest dirigeren.
Toen ik het aanklikte kwam ik op een boeiend verhaal terecht, en heb het filmpje inmiddels wel 10 keer gezien. Zo kwam ik van de week op een spreker , Tim Birkhead met; The early bird watchers .
Een boeiende en grappige lezing, waar het volgende mij opviel. Hij liet de zang van de nachtegaal horen en een afbeelding van de foto ernaast. De nachtegaal is geen mooie vogel om te zien, maar zingt prachtig. Toen liet hij ons een goudvink zien, die er prachtig uitziet maar niet zingen kan.
Toch is dit vogeltje instaat deuntjes te imiteren en leert snel.
Ja, we leven in een bijzonder tijd, zit ik daar op mijn atelier en heb de wereld aan mijn vingertoppen liggen.

Roeien met de riemen….

2010-09-22T02:08:00.000-07:00

Vaak wil ik iets ondernemen en denk dan dat de omstandigheden niet gunstig zijn. Dikwijls een reden om het te laten of het uit te stellen, en van uitstel komt …
Een eigen ruimte, een atelier dat was mijn wens, dan zou het allemaal beter gaan. Nu moest ik het doen met een plekje in de woonkamer en zomers zat ik vaak buiten met de schilderspullen, maar de tafel moest weer vrij voor het eten, raakte het bewolkt dan snel alle spullen weer opgeruimd. Het was behelpen en een rede tot uitstel. Als..dan, dan zou het beter gaan, had ik maar een eigen ruimte! Tot mijn dochter die de zolderkamer als haar slaapkamer had, ging trouwen. Ik mocht haar als vader weggeven en dat had een dubbele lading voor mij, ik was blij dat mijn dochter haar liefde gevonden had en haar geluk niet op kon toen ze ging trouwen, maar ik dacht ook stiekem aan de vrijgekomen zolderkamer.

Een paar dagen na het huwelijk begon ik met de kamer in te richtten tot een atelier en nu heb ik al ruim een jaar daar een geweldig plek. Een grote tafel voor het raam dat uitzicht geeft over de hei, me omringd met boeken, de schilderijen aan de muur, een plek om te lezen, te schrijven, muziek te luisteren en natuurlijk te schilderen. Een eigen plekje, dat zou iedereen moeten hebben. Van de winter heb ik mijn vriend uitgenodigd om samen te schilderen en zo zaten we daar op een zaterdagmiddag te schilderen. Maar meestal zit ik er alleen, ja,…met deze riemen is het goed roeien.

Herten en reeën

2010-09-09T10:30:00.000-07:00

Elk moment in het jaar heeft wel iets belangwekkends. Sommige dingen zijn grootst, zoals een herfststorm, en in diezelfde herfst ploppen verschillende paddenstoelen uit de grond. De herten gaan zich weer opmaken voor de bronst en de anders zo stille dieren laten zich dan goed van zich horen. De geweien zijn op het mooist en de sfeer en decor van het herfstbos wachten op het optreden van de herten. Verleden jaar ben ik gaan kijken op het Nationale Park De Hoge Veluwe en ik was verbaasd hoeveel belangstelling voor dit gebeuren was. Langs een weg stonden honderden mensen met camera’s de herten te observeren, die zich daar weinig aantrokken van de vele mensen die hardop pratend daar bij de hertenbronst waren. Auto’s reden af en aan, portierdeuren sloegen dicht, er werd gepraat en gelachen … en ondertussen op de open stukken hei vonden daar bronsttafrelen plaats. Hoe pietluttig bepaalde natuurorganisaties doen tijdens de bronst en het liefst publiek weren, zo groot is de belangstelling op het park en is er daar ruimte voor.

In juli/augustus heeft het ree zijn bronst, minder opvallend als zijn grotere neef, maar als je er oog voor hebt dan zijn de reeën minder schuw en op zijn mooist. Wanneer een bokje zijn kop boven het hoge gras uitsteekt, levert dat een fotogeniek plaatje op. In de vroege ochtend met oranje lucht van de opkomende zon en op een richel op de hei lopend ree, levert zo’n moment op.

IJsvogel

2010-08-27T23:58:00.000-07:00

De vraag wat je favoriete vogel is, is een lastige. Wat zang betreft steekt de Nachtegaal boven alles uit, hoewel ik ook graag de Roodborst hoor en in het vroege voorjaar doet de riedel van de Heggemus mijn hart ook weer wat sneller slaan. De Merel die in zijn zwarte pak elke ochtend en avond plechtig zijn zang laat horen, als eerste van de dag en de dag als laatste afsluit. In het hele vroege voorjaar wordt het hele gezin naar buiten geroepen als hij zijn zang weer laat horen, vaak als eerste weer van het nieuwe seizoen, en als we niet thuis zijn sturen we elkaar een sms’je, “ik hoor een Merel “

De eerste Fitis moet eigenlijk vermeld worden op het acht uur journaal, want dat is echt nieuws als dat kleine dappere vogeltje zijn aankomst weer viert met zijn korte zang, en het Winterkoninkje brengt telkens weer een glimlach op mijn gezicht als ik zijn driftige liedje keer op keer hoor. En hoe vaak heb ik me verwonderd hoe de Specht zijn roffel maakt, ook een manier van zingen. En wat te zeggen van het gekwetter van de Boerenzwaluw of het gieren van de Gierzwaluw… oorstrelend. Eigenlijk is het niet te doen om één vogel eruit te nemen en daarvan te zeggen dat het je favoriet is. Maar dan toch, als je een schilderonderwerp zoekt, dan is er toch wel een vogel te benoemen die ik graag schilder… en dat is de IJsvogel.

Een erg foto geniek en ‘schilder’ geniek vogeltje die ik toch wel een paar keer geschilderd heb. Wat dat betreft is het wel een favoriet van mij, hoewel ik hem in de natuur maar zelden te zien krijg. Misschien juist daarom zo’n bijzonder vogeltje en als je hem vast kan leggen op foto of in verf… dat is een favoriete bezigheid van mij.

Van koud naar warm.

2010-08-17T22:56:00.000-07:00

Toen mijn zoon met nog een paar anderen,in februari 2009 ‘s morgensvroeg in een hutje in Noorwegen werd gedropt, vroor het hard. De prooi die was uitgelegd om de arenden te lokken en als fotomodel te laten fungeren, was stijf bevroren. De nodige extra kleding moest mijn zoon warm houden want pas tegen vijf uur in de middag werden ze weer opgehaald en zolang moesten ze wachten, stilzitten en hopen op gunstige omstandigheden, wat zowel het weer als de opkomst van de vogels betrof.

Sneeuwbuien, kou en het alles om de steen- en de zeearend voor de camera te krijgen. Het resultaat loog er niet om, honderden foto’s werden ingeladen in de computer en slechts een paar geselecteerd om op zijn web-site en op birdpix te plaatsen.

Ik selecteerde er twee om als model te fungeren. Een arend zittend op een besneeuwde tak en op een groot formaat begon ik de vliegende zeearend te schilderen. Makkelijk was dit niet en ik heb het ook weer een tijd aan de kant gezet. De grote robuuste vogel had veel donkere schaduw onder de vleugel en veel detail aan veren, waar ik me niet direct aan durfde te wagen.

Maar dan toch werd het paneel weer op de ezel gezet, het was inmiddels zomer 2010, de nodige kleuren op het pallet gedaan en weer aan het werk. Het begon onder mijn handen vorm te krijgen en de kleuren, de details leken opeens te kloppen. Dat gaf de burger weer moed, het hing daar in de blauwgrijze lucht zonder poten en daar stokte ik weer even. Maar goed kijken en proberen en doen en daar vloog de arend compleet op mijn paneel. Zou ik de sneeuw er ook op aanbrengen? Als ik het laat sneeuwen op het paneel kan het makkelijk de hele afbeelding bederven. Ik heb mijn atelier op zolder en het waren warme dagen. In mijn korte broek en in mijn blote bast, begon ik de sneeuwvlokken te schilderen. Het zweet gutste over mijn hoofd op die warme zolder. Toen bedacht ik dat toen mijn zoon daar in het koude hutje zat en deze foto maakte bekant verkleumde, en zie mij hier zitten met het zweet op mijn hoofd, dezelfde sneeuw te schilderen.

Toen het schilderij afgewerkt en gevernist was kreeg het een plaats boven de bank in de huiskamer. Toen mijn oudere zus het schilderij kwam bekijken was haar reactie : “Ik krijg er kippenvel van.” Kijk ,daar kreeg ik het weer koud van.

Erfstuk

2010-08-13T01:53:00.000-07:00

Vlak bij ons eerdere huis stond een berk met een spechtennest . Op een middag ben ik daar met het fototoestel gaan zitten en heb een hele serie foto’s gemaakt van de aanvliegende oudervogels.

Het was nog niet zo lang dat ik schilderde en ik schilderde toen nog enkel met olieverf. Een afdruk van de foto werd gemaakt en stond model, ik begon de specht op die ruwe bast van de berk te schilderen . De plek waar de holte zat was ontdaan van de bast en de lijnen in dat lichte hout waren een ware uitdaging om die te schilderen. Het werd een geslaagd schilderij, waar je als beginnend schilder apetrots op bent.

Toen ik begon met schilderles, zei mijn moeder, dat het allemaal vast aardig was wat ik deed maar ze wilde geen schilderij van mij hebben. De muren hangen vol, van de kleinkinderen die opa en oma al van de nodige tekeningen had voorzien, en de nodige familiefoto’s prijkte daar al aan de muren.

Maar toen ik het spechtenschilderij aan de muur van mijn woonkamer had hangen, was mijn moeder op bezoek en zag dit spechten schilderij hangen. Ze keek er naar en het was te merken aan haar dat ze het mooi vond. “Jammer hè ma, je wilt toch niets van mij hebben,” plaagde ik haar. Ja maar deze vond ze toch wel heel mooi. En daar bleef het bij.

Die avond ben ik naar het huisje van mijn moeder gereden met het schilderij van de specht onder mijn arm. Voor jou mam, want ik denk dat je deze wel wilt hebben. Er werd een plekje aan de muur gezocht en dezelfde avond hing het van af toen in haar huis. De lijstenmaker maakte er een mooie lijst omheen en het heeft jaren in haar huis gehangen. Tot ze kwam te overlijden en nu heb ik het als erfstuk weer terug en hangt het in mijn huis in de gang.

Wanneer mag je je kunstenaar noemen ?

2010-08-12T05:23:00.000-07:00

Als je zo nu een dan de kwast en verf ter hand neemt, en het aantal schilderijen dat je hebt gemaakt en als geslaagd wordt beschouwt, dan wordt je zo nu en dan met kunstenaar aangeduid.
Onprettig klinkt dat niet, maar brengt je ook in verlegeheid. Is dat niet te aanmatigend om jezelf zo te noemen ?
Maar zo langzamerhand dringt het tot je door dat wanneer je iets doet het ook gaat worden. Voor mijn dagelijks werk rij ik in een auto en ben daarom chauffeur, dat staat ook op mijn loonstrookje.
Zo schuif ik langzaam maar zeker aan in de lange rij van kunstenaars, maar mijn bescheidenheid gebied me om wel achteraan te sluiten.

Mijn zoon fotgrafeerd en levert me dikwijls de modelen aan die ik schilder, zo is hij verleden jaar in Schotland/ Ierland geweest en kwam met rake opnames thuis van Jan van Genten en papagaaiduikers, die daar Puffins heten. Als je dan zo'n clownesk vogeltje weet vast te leggen op linnen en je signeert het ...dan geeft het wel een kunstenaars-gevoel.